میلیون ها نامه به مقصدی که وجود ندارد.

سنت نیکلاس اسقف مسیحی بود که در قرن چهارم میلادی زندگی میکرد. او ساکن شهر مایرا بود،شهری در ترکیه امروزی. سنت نیکلاس اسقفی بود که به فقیران شبانه و به صورت خفا کمک میکرد. او تعامل بسیار خوبی با کودکان داشت و به عنوان مدافع و محافظ کودکان شناخته میشد.

بچه ها آرزوهاشون را به سنت نیکلاس میگفتند. چون میدانستند سنت نیکلاس با تمام وجود حامی اونهاست. مهر و عطوفت سنت نیکلاس تبدیل به یک آئین شد. حالا دیگه بچه ها از همه جای دنیا برای او نامه مینوشتند و از خواسته هاشون میگفتند. سنت نیکلاس سالها و قرن ها بود که از دنیا رفته بود اما این سنت در دنیای مسیحت باقی مونده بود.  در آلمان و هلند قرن 18 رسم بر این بود که بچه ها فهرست آرزوهایشان را بنویسند و در کنار شومینه یا کفش بگذارند تا سنت نیکلاس آن را ببیند.

با صنعتی شدن پست و ورود به قرن بیستم ،سنت نامه نوشتن برای بابانوئل هرسال بیشتر از قبل گسترش پیدا میکرد. بچه ها نامه هاشون را برای بابا نوئل مینوشتند و در صندوق های پستی می انداختند. نامه هایی که اسم گیرنده و یا مقصد را Santa clausیا North poleمی نوشتند. با افزایش حجم این نامه ها شرکت پست آمریکا به این فکر افتاد تا برنامه رسمی برای این نوع از نامه های بچه ها ترتیب دهد. بعد ازپست آمریکا، کانادا، فنلاند ، آلمان و هلند این کار را انجام دادند. حتی اگر مقصد واقعی نبود باز نامه ها پذیرفته میشد. شرکت های پستی در اقدامی خلاقانه و زیبا به نام بابانوئل جواب نامه های بچه ها را مینوشتند. این نامه ها توسط کارمندان و داوطلبان با اسم بابانوئل جواب داده میشد. این کار شرکت های پستی باعث شد تخیل کودکان به واقعیت نزدیک تر شود

در آمریکا برنامه های تلویزیونی ساخته شد که در مورد نامه بچه ها به بابانوئل بود. آنها سعی میکردند از طریق کمک های دواطلبانه جوابگوی نیازهای بچه ها باشند.  حالا دیگه واقعا بابانوئل جواب بچه ها رو میداد و سعی میکرد آرزوهای آنها را برآورده کنه. اداره های پست کم کم قطب شمال را به عنوان نشانی نمادین تثبیت کردند. در بعضی کشورها حتی کدپستی، مهر ویژه کریسمس مشخص شد.

نامه نوشتن بچه ها به بابانوئل ابزار تربیتی بسیار قوی برای پدر و مادرها شد. چون بابانوئل قرار بود فقط به بچه های خوب هدیه بده. پس این ابزاری شد تا از اون طریق بچه ها رفتارهای کنترل کننده ای داشته باشند. ضمن اینکه بچه ها از دل یک رسم و آئین زیبا یاد میگرفتند خواسته های خود را به راحتی بتوانند بنویسند و این را متوجه بشند که باید برای خواسته ها و نیازهاشون اولویت بندی کنند.

 اما حالا که در قرن 19 و 20 سنت نیکلاس تبدیل به بابانوئل شده بود نیاز به تغییراتی در ظاهر بابانوئل بود.  بابا نوئل در اوایل قرن بیست ظاهر ثابتی نداشت ، گاهی لاغر بود وگاهی چاق بود. لباسش همیشه متغیر بود. گاه سبز، آبی، قرمز و حتی قهوه ای. چهره ثابتی که الان از بابانوئل سراغ داریم حاصل یک کار تبلیغاتی ازشرکت کوکاکولاست.

در دهه 30 میلادی مردم در زمستان کمتر کوکاکولا مینوشیدن. برای همین شرکت به این فکر کرد که از چه طریق میتواند تمایل مردم به خوردن کوکا را در زمستان بیشتر کند. شرکت نیاز به یک نماد گرم، صمیمی و زمستانی داشت، پس بابا نوئل بهترین انتخاب بود. شرکت کوکاکولا از هادون ساندبلوم تصویرگر معروف خواست تا برای بابانوئل یک تصویر طراحی کنه. هادون به دنبال تصویری بود تا شبیه به یک انسان واقعی باشه تا کاریکاتور و رفتارش شبیه به یک پدربزرگ مهربان.  برای همین لباس قرمز با حاشیه سفید را تن بابانوئل کرد. چهره او را خندان، مهربان و قابل اعتماد تصور کرد و بدنی درشت و سالم برای او انتخاب کرد.  بابانوئل هادون ساندبلوم با نوشابه کوکاکولا در دست خیلی زود جای خودش را در دل بچه ها و بزرگ ترها باز کرد. حالا دیگه آدمها وقتی بابانوئل را تصور میکردن چهره ثابتی در ذهنشون میومد.

با وجود دنیای مدرن پیش رو همچنان بچه ها برای بابانوئل نامه مینویسند اما نامه هایی که دیگه مثل قبل فیزیکی نیستند. شرکت های پستی در سایت های اینترنتی خود بخشی را مشخص کردن تا از آن طریق بچه ها بتوانند برای بابا نوئل مثل گذشته نامه بنویسند و در انتظار جواب آن باشند.